Mijn engel

Zij bracht mij waar ik wezen wilde
Op de aarde wou ik zijn
Alleen stuurde ze mij op pad
ik werd een baby, lief en klein
Maar altijd is zij bij me
als een baken vol van licht
En als ik met gesloten ogen kijk
dan zie ik haar gezicht

Ik ging mijn paden, stuk voor stuk
en velen waren lang
Als ‘t soms even niet meer ging
dan streelde zij mijn wang
Zo liet zij weten keer op keer
ik ben altijd om je heen
Vrees niet want ik ben immer daar
je bent echt nooit alleen

Zo leefde ik en ging mijn weg
en nooit dacht ik aan haar
Soms geluk en veel verdriet
het leven viel mij zwaar
En ging het eventjes niet goed
dan klonk haar stem in mij
Ze gaf me kracht en licht en moed
en maakte me weer blij

Zo besefte ik van lieverlee
dat ook al lìjk ik één
wij zijn altijd met zijn twee
ik ben echt nooit alleen
Ik hoef haar maar te roepen en
daar is zij voor mij
En zo vertrouw ik altijd op
de engel aan mijn zij

Want altijd is zij bij me
als een baken vol van licht
En als ik met gesloten ogen kijk
dan zie ik haar gezicht

Taal

Taal

Taal. Ik kan er uren over schrijven. Doe ik niet. Nou vooruit, even dan. Aangezien ik van huis uit en ook al verder in de lijn erfelijk ben belast met een taaltic kan ik me er over opwinden dat er veel taalfouten worden gemaakt. Overal. In de krant – die wij overigens mede om die reden hebben opgezegd, een andere was dat hij altijd veel te laat werd bezorgd – op televisie en radio en uiteraard op Internet.

Zinnen als: “Ik heb me huiswerk noch niet af” worden algemeen geaccepteerd. Want als je vraagt wat er niet klopt aan die zin krijg je als antwoord: “gemaakt in plaats van af…?” Wij werden vroeger tot onze grote ergernis altijd gecorrigeerd als wij zeiden “dat hebben hun gedaan.” En wat we nooit hadden gedacht en zeker niet gehoopt is dat wij dat nu zelf ook weer doen bij onze kinderen. En zij hopelijk ook weer bij die van hen.

Het is ook de tendens om bij een aantal woorden de klemtoon plotseling op de eerste lettergreep te leggen in plaats van op de laatste. Het viel me jaren geleden al op in tv-shows en dergelijke.
E-motioneel, fi-nancieel, sen-sationeel, ge-niaal. Alsof het een andere betekenis krijgt door de klemtoon te veranderen.

Aan de andere kant is taal ook maar gewoon een afspraak tussen mensen. Niet meer dan dat. Dus zou je ook zomaar kunnen overeenkomen om iets te veranderen. Bij mensen met een sterk ontwikkeld gevoel voor taal ligt dit echter gevoelig. Zij blijven altijd corrigeren waar zij dat nodig achten. Het is een verpakte maar onbedwingbare drang naar opvoeding. Ik ben zelf ook besmet.
Nee, het is niet ‘wij wouden’ maar wij wilden. Een aantal mensen heeft in plaats van een aantal mensen hebben. En je kunt je niet irriteren, wel ergeren. Het meervoud van handvat is handvatten, niet handvaten, bracht mijn grote zus mij al heel vroeg bij. Want die had het als kleuter al onder de knie. Zij verbeterde zelfs achternamen als die slordig klonken.  Onverbeterlijk.
Je zou zeggen dat het niet zoveel uitmaakt wat we zeggen als we maar met elkaar kunnen communiceren. Het gekke is, dat iedereen toch direct weet wat je bedoelt als het grammaticaal niet klopt. Anders zou men je niet kunnen verbeteren.
In deze tijd is er een overvloed aan communicatiemiddelen. Is het dan niet bedenkelijk dat het grootste probleem in de meeste bedrijven (en relaties!) communicatie is? Of liever: een gebrek aan goede communicatie. En als een grote groep mensen elkaar nablaat dat ‘die buitenlanders eerst maar eens fatsoenlijk Nederlands moeten leren’ dan schaam ik me in de eerste plaats al voor de uitspraak op zich. Ten tweede betrap ik sommige van die mensen zelf regelmatig op taalfouten. Typisch gevalletje van de pot en de ketel.

Fatsoenlijk Nederlands betekent voor mij veel meer dan taal alleen. Fatsoenlijk betekent respectvol, netjes en met fatsoen. Nederlands ben je als inwoner van Nederland. De combinatie zou moeten zijn dat je als inwoner van Nederland op een fatsoenlijke manier met je medemens omgaat en je in elkaar verdiept. Fatsoenlijk Nederlands spreek je niet alleen, dat ben je.

Als het goed is tenminste.

Goede tijden, slechte tijden

Niets is zo vergankelijk als roem. Vraag maar aan Rita. Die zag zichzelf al helemaal staan in Het Torentje met haar roze prinsessenjurk aan en lakeien die champagne en kaviaar voor haar aandroegen. Ze heeft altijd al beroemd willen worden, zo biechtte ze eens op in een interview. En nu? Je ziet haar nog weleens bij een of ander praatprogramma wanhopig en optimistisch glimlachen want zij komt er heus wel, daar heeft ze ons niet voor nodig. De uitroeptekens die uit haar mond komen zijn bedoeld om sterk en onafhankelijk over te komen maar de teleurstelling druipt er vanaf. Niemand wil mij, stampvoet ze thuis vol zelfmedelijden voor het spiegeltje aan de wand.

Het steekt ook dat het haar mannelijke oud-partijgenoot Geert W. wel is gelukt. Hoewel…hij was een aardig eind op weg maar slechte intenties worden uiteindelijk altijd afgestraft. Waar hij altijd vooraan stond om zijn ongenuanceerde mening te geven – de laatste V van zijn partij staat voor Vrijheid maar wel alléén van meningsuiting, de andere vrijheid is ver te zoeken – als er een kamerlid van een andere partij in opspraak was  is hij nu opvallend stil en een stuk minder zelfingenomen. De ene blunder na de andere valt Der Geert ten deel. En hij is op zijn zachtst gezegd ‘not amused’. Niet het feit, dat zijn onderdanen crimineel gedrag vertonen vindt hij vervelend maar dat ze Hem daarover niet hebben ingelicht en Hem dus hebben onderschat dat is wat zijn ego zo’n pijn doet.

Ik verkneukel me elke dag opnieuw bij het zien van weer een nieuwe episode van dit Haagse tafereeltje. Niet ertegen in opstand komen maar negeren, is mijn mening. Laat ze zichzelf maar om soap helpen. Is de beste en meest effectieve methode. Smullen met een grote S. En ik kijk uit naar de dag dat de eenmansfractie PVV slechts nog bestaat op papier, Grote Geert is op en kan niet meer en de rest is verdwenen. De PVV staat plotseling voor Pijnlijk Voltooid Verleden.

Maar nee, zo zal het niet gaan. Eens een narcist altijd een narcist. Tegen grootheidswaanzin is nog steeds geen effectief pilletje op de markt en als het er zou zijn zou O Gij Grote Geert het niet innemen. Met Hem is niks mis. Hij wilde alleen zo worden als Pim. Althans, zoals die was bij leven. Wàt een uitstraling, wàt een bewondering. Dàt wilde hij ook, koste wat kost.
Dus verft hij zijn zwarte haar en verruilt de zijscheiding nauwkeurig voor een scheidingsloos kapsel. Hij scheert zijn snorretje af en kijkt met alle soorten van genoegen naar zijn spiegelbeeld. Alleen nog even oefenen om die arm naar beneden te houden, hij is het niet gewend. Goed aan denken!

Eigenlijk kijkt hij neer op Henk en Ingrid maar tegelijkertijd heeft hij ze heel hard nodig. Dus besluit hij om ze uit te nodigen voor zijn Klasje. Als ze slagen – en daar is niet zo heel veel voor nodig, als ze maar volgzaam en gemakkelijk te beïnvloeden zijn – dan mogen ze Hem dienen. En dan mogen ze net als de andere grote belangrijke mensen ook een keer bij Pauw & Witteman hun plasje doen. Maar wel goed oefenen voor die tijd want het zijn moeilijke vragen. Nooit zeggen dat je het niet weet maar vriendelijk glimlachend antwoorden dat daarover nog geen besluit is genomen en dat je daar dus nog niks over mag zeggen. En nooit maar dan ook nooit gaan huilen!
Het is een hele waslijst maar als je het goed uit je hoofd leert zal het best lukken. En als de tekst alleen niet blijft hangen mag je altijd pictogrammen gebruiken.
O ja, en last but not least: veel Tipp-Ex inslaan, dat kan nog wel eens heel goed van pas komen om het verleden uit te wissen.

En zo sukkelt de beschaving voort.

Holland

Hebt u ook familie in het buitenland? Wat zou u ze allemaal laten zien als ze zouden overkomen voor een welverdiende vakantie? Amsterdam, Volendam, Madurodam, De Efteling, Gouda, Delft, Rijksmuseum, Keukenhof? Allemaal plekken die we beschouwen als ‘typisch Nederlands’. Maar klopt dat eigenlijk nog wel? Is dat niet heel erg negentientachtig? Wordt het niet eens tijd dat we dit beeld drastisch gaan herzien? Want hoe zit het nou eigenlijk echt?

Aardappelen? Ik eet ze nog maar zelden. Veel liever rijst of pasta. Klompen? Altijd een hekel aan gehad. Funest voor je voeten en spuuglelijk om te zien. Kaas? Heerlijk, maar dan vooral de Franse variant.
Amsterdam is in het buitenland wel bekend maar meestal niet om zijn prachtige grachten en panden. Volendam is niet langer een vissersdorp maar de home town van John Smith, Nick and Simon en The Three J’s.

Gelukkig heeft Nederland op een hoop gebieden vooruitgang geboekt. Al is het een klein land waar menig buitenlander nog nooit van heeft gehoord – behalve dan dat ze weten dat onze hoofdstad Kopenhagen is – we hebben onze naam wel op de kaart gezet. Ontwikkelingen op wetenschappelijk gebied, in de sport en ook op cultureel vlak hebben ‘we’ onze sporen wel verdiend.

Daarom ben ik ook zo trots. Rita, eat your heart out! Waar jij de pijp aan Maarten hebt gegeven probeer ik mijn hoofd fier omhoog te blijven houden. Trots op Nederland! Want is het niet met blozende wangen van blijdschap dat wij sinds kort aan onze rijke cultuur mogen toevoegen:  Het Kabinet Wilders – u weet wel, van die kaskraker Fitna – met kornuiten Mark Rutte en Maxim (persoonlijk vind ik de naam Minim beter passen) Verhagen in zijn schaduw. Ook is Nederland Televisieland verrijkt met twee nieuwe omroepen: PowNed en W(akker) NL. Zo wordt er eindelijk eens objectief nieuws gebracht. Prachtige diepte-interviews ook.  Terecht dat Clairy Polak en omroep Llink het veld moesten ruimen. Dat kritische gedoe ook altijd, zo overdreven.
En over gerechtigheid gesproken:  ik heb mijn duimen blauw ge-sms’t om zeker te weten dat De Tv-kantine van Carlo en Irene de Televizierring zou winnen zo bang als ik was dat misschien Hello Goodbye van Joris Linssen hogere ogen zou gooien.

En heeft u ook zo’n mateloze bewondering voor Paul de Leeuw? Hoe hij mensen binnen twee seconden volledig kan afbranden en een levenslang complex aanpraten, dat is zo geniaal! Ja, want Nederland doet ook aan vooruitgang. Sinds ‘Theo van Gogh’ kennen we in ons land De Vrijheid Van Meningsuiting. En volgens de meeste mensen betekent dat, dat je te pas en te onpas mag roepen wat er aan je brein ontspruit, zonder dat het eerst door het filtertje van inlevingsvermogen is gegaan. Met alle gevolgen van dien.

Nederland wordt steeds meer Holland, met de nadruk op hol.

Inspiratie

Als schrijvend hobbyist is het prettig als je iets hoort of leest waarover je je kunt druk maken, verbazen of in ieder geval voor kunt interesseren. Ga je daar dan verder over nadenken dan vormt zich stof in je hoofd, stof tot schrijven. Gaandeweg komt de inspiratie vanzelf er achteraan. Dat is goed, want dan heb je een stukje.

Zo gaat het echter niet altijd. Nu bijvoorbeeld. Geen idee waarover ik iets wil delen. Over de politiek? Normaal ben ik nogal uitgesproken. Deze keer ben ik echter uitgesproken. Geen tekst meer. Wat valt er nog over te zeggen? Afgelopen zaterdag hebben we kunnen zien dan een op de drie CDA-leden tegen het huidige regeer- en gedoogakkoord heeft gestemd. En daaronder bevinden zich niet de minsten. Oud-premiers en –ministers die het station ontstoken ego allang voorbij zijn. Ze zijn uiteindelijk met de leeftijd milder geworden en zijn niet meer afhankelijk van Het Grote Geld of De Macht. Ze zijn allang binnen en hebben hun sporen wel verdiend. Ze hebben het laatje Gezond Verstand/Leven Vanuit Je Hart ontdekt en putten daar tomeloos veel energie uit. Veel collega’s oud-politici hebben dezelfde ervaring. Daar kun je als Christelijk en vooral Democratisch Appèl toch niet klakkeloos aan voorbij gaan? Nee, hoe uitgesproken ik er ook over ben, ik ben er over uìtgesproken.

Dan maar een stukje over de zinderende herfstwarmte? Het veranderend klimaat? De smeltende ijskappen? Gat in de ozonlaag? Niks aan. Als het nog warmer wordt hoef je niks aan. Maar of dat nou zo leuk is?

Hoe werkt een brein? En werkt elk brein gemiddeld hetzelfde? Dat van mij is vermoedelijk geen gemiddeld brein of het moet zo zijn dat anderen het geweldig weten te verbergen dat ze net zo vreemd denken als ik. Want wie schrijft er nou een stukje over niks? En wat is niks dan wel helemaal?
Volgens Van Dale is de betekenis van niks: niets, niet iets, geen enkel ding. Maar wat is dan Het Grote Niets? Opgaan in Het Grote Niets? Hoe groot kan iets zijn dat niet iets is? En waarin ga je wanneer op? Ik bedoel maar. Woorden. Hoeveel zinnen en flarden passeren in een etmaal je brein zonder dat je er aandacht aan besteedt? En vooral: waarom? Als je er niets mee hoeft kun je je gedachten dan niet even op pauze zetten zodat er, als het wel nodig is, tenminste iets zinnigs uitkomt?

Inspiratie. In een mooi liedje ook wel genoemd: adem van de geest. Prachtig. Maar wie of wat moet je oproepen als je het nodig hebt? De adem of de geest? De adem is er altijd en heeft me nog nooit aan een goede column geholpen, wel aan de energie om die te schrijven. Maar de geest oproepen lijkt me ook geen goed idee. Wordt altijd enorm voor gewaarschuwd. Dansende tafels, stilstaande klokken die plotseling weer gaan slaan, gebonk op de muren.
Er zijn mensen die te pas – maar meestal te onpas – tekst hebben. Er komen altijd letters uit hun mond, ze hebben er in de meeste gevallen weinig voor nodig om te beginnen. Geef ze een willekeurig onderwerp en ze brengen het tot een waterval van woorden, letters en zinnen. Om uiteindelijk altijd weer bij zichzelf uit te komen. Kijk maar eens goed, luister maar eens in de rondte. Je ziet ze overal: in de bus, bij de supermarkt, wachtend bij het schoolplein.
Bijzonder spraakmakend. Vragen zij zich weleens af waar al die woorden vandaan komen? Zoeken zij weleens naar inspiratie?

Als ik zin heb om te schrijven heb ik meer nodig dan zin. Ik heb zinnen nodig.

Ik ben vrij eigenzinnig maar eigen zinnen vind ik niet.
Zinsverduistering.

▲ Under construction !

Er wordt momenteel aan een goede lay-out voor deze blog gewerkt.
                         Even geduld a.u.b.

 

ONT-MOETEN:

 

     NIKS HOEFT

 

                ALLES MAG

 

                                     Floortje